پسر:ضعیفه!دلمون برات تنگ شده بود اومدیم زیارتت کنیم! دختر:تو باز گفتی ضعیفه؟؟؟؟؟؟؟ پسر:خب.....منزل بگم چطوره؟ دختر:وااااااای از دست تو! پسر:باشه.....باشه ببخشید ویکتوریا خوبه؟ دختر:اه....اصلا باهات قهرم پسر:باشه بابا....تو عزیز منی خوب شد؟....اشتی؟ دختر:آشتی....راستی گفتی دلت چی شده بود؟ پسر:دلم!آها یه کم می پیچه...!از دیشب تا حالا. دختر:....واقعا که! پسر:خب چیه؟نمیگم مریضم اصلا...خوبه؟ دختر:لوووووووووس! پسر:ای بابا....ضعیفه!این نوبه اگه قهر کنی دیگه ناز کشی نداری ها! دختر:باز گفت این کلمه رو...! پسر:خب تقصیر خودته!می دونی که من اونایی که دوست دارمو اذیت میکنم....هی نقطه

یه وقتایی، یه حرفایی، چنان آتیشت میزنه که دوست داری فریاد بزنی، ولی نمیتونی! دوست داری اشک بریزی، ولی نمیتونی! حتی دیگه نفس کشیدنم برات سخت میشه! تمام وجودت میشه بغضی که نمیترکه، به این میگن “درد بی درمون” *************************************** دلتنگ که میشوی گوش ها منتظر شنیدن صدا هستند و چشم ها بی قرار دیدن لبخند و تو مشوش در پی یافتن خلوتگاهی حتی شده بر روی جدول های کنار خیابان و حالا خروش سوال های بی مصرف و خفقان تو انگار با خود زمزمه می کنی چرا دلتنگی دست از سرم بر نمی دارد *************************************** عشق یعنى شب نخفتن تاسحر عشق یعنى سجده ها با چشم تر عشق یعنى سربه دار

" تهمینه میلانی":سلام... مردان ایرانی سلام...نمی خواهم جمعتان ببندم!نمی خواهم خوبانتان را نادیده بگیرم....زنانگی مان را نادیده گرفتید... بیچارگی مان را نادیده گرفتید! تیشه شدید به ریشه مان! دلسوزترین تان روسریمان را جلو کشیدید که چشمان ماشین کناری از حدقه در نیاید!خوبترین تان غصه خوردید با غصه مان....مردان ایرانی....با کلام و چشم و دستتان همواره ما را سوزاندید! اسید نمی طلبید.... اما با اسید هم سوزاندید!مردان ایرانی سرتان را خم کنید! یک بار که شده قد علم نکنید! یک بار هم که شده شما خجالت بکشید!ما تمام عمر قد خم کردیم و خجالت کشیدیم! کمرمان شکست از بس خودمان را جم

بیچاره... نیایی ضرر میکنی هااا صبحا با وازش بیدارت میکنم صبحانه بوسه با طعم شعر! تا ظهر دورت میگردم! نهار بوسه با طعم عشق! چرت عصرگاهی ات را کنج دنج آغوشم میزنی و باز.... تا شب دورت میگردم! شام بوسه با طعم دوستت دارم! تا صبح هم میتوانم با لبهایم روی تنت شعر بپاشم! لگد ب بخت خودت نزن.... هیچ کس مثل من تو را وسط رویا نمی نشاند! بلند شو زودتر بیا! از من گفتن.... دیگر خوددانی!

زن که باشي همه ديوانگي هاي عالم را بلدي؛ ميتواني زير لب ترانه بخواني و آشپزي کني... ميتواني جلوي آينه موهايت را شانه کني و حس کني نگاهش را.. ميتواني ساعتها به اميد گره خوردن شالش دور گردنش ببافي و در هر رج بوسه بکاري براي روزهاي مبادا که کنارش نيستي... زن که باشی بايد صبور باشي، مدارا کني ، و با همه ي بغضت لبخند بزني... زن که باشي...هزار بار هم که بگويد:دوستت دارد!!! بازهم خواهي بپرسي:دوستم داري؟؟؟ . . . . و ته دلت هميشه خواهد لرزيد...

مادر بزرگم رسماً عاشق پدر بزرگم بود.یک روز به او گفتم حیف اینهمه احساست، پدر بزرگ من مگر چه دارد که تو از او امام زاده نزد فرزندان و نوه و نبیرههایت درست کردهای؟!!!مادر بزرگ اخم دلپذیری به من کرد و گفت:دلسوز نیست که هست، حواسش به قرص و دواهای من نیست که هست، از جوانیام تا کنون نه در مطبخ ماچم کرد نه هرگز کنار مردم خوارم کرد. پدر بزرگ تو داناست! نمیفهمی دختر، داناست. او مرا میفهمد رگ خواب مرا میداند خلق و خوی مرا میداند.من ماتم برده بود!!سه روز بود که کتاب هنر عشق ورزیدن "اریک فروم" را میخواندم و یک بخشش را نمیفهمیدم!!!"چهار عنصر عشق: دلسوزی، ا